و اما....
این روزهای من چه خاکستری اند وقتی تو نیستی و من چه دلتنگ ارامش شده ام.کاش دستی بود تا رنگی به روزهایم میزد کاش دلیلی برای شادی وجود داشت.و من چه بی حوصله روزهای پاییز را به زمستان وصل کردم و چه بی رمق در بلندای روزهای زمستانی درگیر خود شده ام.چقدر روزهای شادی های بی دلیل از من دور شده اند.اشیانه ام در هجوم بادهای سرد در معرض نابودیست و من چه بی تفاوت به تماشا نشسته ام.خدایا نگاهت را از من دریغ نکن که بی نگاهت خواهم پژمرد. و من این ماه هم لایق نشدم.میدونم حقم نبود و انتظاری هم نداشتم ولی تهش امیدی هست که منو سرپا نگه میداره.با همه لجبازی های مردی ٣۴ ساله برای خوردن دارو من چه امیدوارم.خدایا امیدو از من نگیر.اگه علی دارو هاشو ...
نویسنده :
غزاله
1:06


